Yeni Mektup

Bir ay geçti. Kasaba meydanında iskeleler kuruldu, kulenin kararmış taşları tek tek temizlendi. Her saat başı çan çaldığında kahvehanedekiler artık başlarını kaldırıp gülümsüyordu. Cevdet Karan'ın davası sürüyordu ama avukatları sayesinde tutuklanmamıştı. Kasabanın dışındaki büyük evinde oturuyor, kimseyle konuşmuyordu.

O akşam Murat vardiyadan erken döndü. Elif'in bisikleti bahçede yoktu. Saate baktı: altıyı yarım saat geçiyordu. Elif okuldan hiçbir zaman beşten geç dönmezdi.

Telefonunu çıkarırken kapının altındaki zarfı gördü.

Bu kez daktilo yoktu, imza yoktu, bilmece yoktu. Yalnızca aceleyle, büyük harflerle yazılmış üç satır:

ARŞİVDEN ALDIĞINIZ KUTUYU GETİRİN.

KİMSEYE SÖYLEMEYİN.

YERİ SONRA BİLDİRECEĞİZ.

Murat'ın elleri titredi ama bu kez ne yapacağını biliyordu. Notun söylediğinin tam tersini yaptı ve Komiser Nazlı Demir'i aradı.

Nazlı on dakika içinde kapıdaydı. Notu bir poşete koydu, bir süre sessizce baktı. "Doğru olanı yaptın," dedi. "Bu tür insanlar aileyi yalnız bıraktıklarında güçlenir. Biz yanındayken değil."

"Kutu nerede?"

"Savcılıkta, kasada. Ama bunu onlar bilmiyor." Nazlı telsizine eğildi. "Nehir kıyısını, okul yolunu ve Karan'ın evini kontrol edin. Sessizce."

Saat sekizi on geçe telefon çaldı. Numara gizliydi. Murat telefonu açıp hoparlöre verdi. Hattın öbür ucundaki ses kısa konuştu: kutuyu yarın sabah getirin, yeri sabah söyleyeceğiz, kız iyi. Sonra hat kapandı.

Ama sesten önce ve sonra, hattın arkasında başka sesler de vardı. Uzak, ağır bir tıkırtı. Bir düdük. Ve Nazlı hepsini kaydetmişti.