On İki Vuruş

Haber kasabada sis kadar hızlı yayıldı. Üç gün sonra Cevdet Karan görevinden uzaklaştırıldı ve hakkında soruşturma başlatıldı. Meydandaki kahvehanede, yirmi yıl boyunca deli saatçi diye anılan adamın adı ilk kez alçak sesle, neredeyse utanarak söylendi.

İhsan Usta ise tutuklu kaldı. Nazlı onu son kez ziyaret ettiğinde, adam hücresinde bir cep saatinin çarklarını temizliyordu.

"Haklı çıktın," dedi Nazlı. "Ama haklı olmak, yaptığını haklı çıkarmaz. Bir çocuğu korkuttun."

"Biliyorum." İhsan Usta saati kapattı ve ona uzattı. "Bunu Elif'e verin. Bir de ondan özür dilediğimi söyleyin. O kız bunu hak etmedi."

Nazlı saati aldı ve tek kelime etmeden çıktı.

Bir hafta sonra, gece yarısından birkaç dakika önce, Elif odasındaki eski ahşap sandalyeyi pencerenin önüne çekti. Battaniyesine sarındı, cep saatini avucunun içine aldı ve sisin içinde yükselen kuleye baktı. Murat kapının eşiğinde durmuş, onu izliyordu.

"Hâlâ korkuyor musun?" diye sordu.

Elif bir süre düşündü. "Artık değil," dedi. "Sadece dinliyorum."

Saat on ikiyi vurdu. Kulenin sesi kasabanın üstünde yuvarlandı, nehre kadar indi, değirmenin boş duvarlarında yankılandı. Bir, iki, üç... On iki kez. Elif her vuruşu parmağıyla cep saatinin kapağına hafifçe vurarak saydı.

Sonra sessizlik oldu. Ama bu kez korkutucu bir sessizlik değildi. Yirmi yıl sonra bir kasabanın nihayet rahat bir nefes alışıydı.