Arşiv

Elif o sabah okula gitmedi. Babasının yanından ayrılmak istemiyordu, Murat da onu bırakmak istemiyordu. Öğleden sonra Nazlı aradığında ikisi birlikte karakolun önündeydi.

"Mektuplar gerçek," dedi Nazlı. "Ama tek başına yetmez. Cevdet Karan bunların sahte olduğunu söyleyecek. Belediyenin kendi kayıtlarına ihtiyacım var. Ve belediye arşivinin anahtarı, ne tesadüf, kayıp."

Arşiv, belediye binasının bodrumundaydı. Bekçi, eski bir dostluk hatırına yan kapıyı açık bıraktı. Merdivenlerin dibinde nem kokan uzun bir koridor ve demir raflar boyunca dizilmiş yüzlerce klasör vardı. Yirmi yıl öncesine ait raf boştu. Sanki biri, bir zaman önce, hepsini toplayıp götürmüştü.

Murat elindeki feneri rafların arasında gezdirirken Elif durdu. Başını yana eğdi.

"Duyuyor musun?"

Murat dinledi. Duvarların içinden, çok uzaktan, belli belirsiz bir tıkırtı geliyordu. Düzenli. Sabırlı. Bir saatin sesi.

Elif sesin peşinden koridorun sonuna yürüdü ve bir dolabın arkasındaki tuğla duvarın önünde durdu. Kulağını duvara dayadı. "Burada," dedi. "Duvarın içinde."

Nazlı ile Murat dolabı çektiler. Arkasında duvara gömülü, demir kapaklı küçük bir dolap vardı. İçinde eski bir duvar saati tik takıyordu ve saatin altında, düzgünce yerleştirilmiş, belediye mühürlü bir kutu duruyordu. Kutunun üstüne tanıdık bir el yazısıyla tek bir kelime yazılmıştı: Dinleyene.

Kutudaki toplantı tutanakları, yangından önce tesisatın onarımı için ayrılan paranın başka bir işe aktarıldığını gösteriyordu. Kararın altında yine aynı imza vardı.

"Bu saati kim kurmuş?" diye fısıldadı Murat.

"O," dedi Elif, kadrana bakarak. "Bunca yıl gizlice buraya gelip kurmuş. Birinin bir gün duyacağını biliyormuş."