Sabah

Sabah sis, kasabanın üstünden ilk kez bu kadar erken kalktı. Karakolun penceresinden saat kulesi açıkça görünüyordu ve kadranındaki kollar, yirmi yıl sonra ilk kez, doğru saati gösteriyordu.

Komiser Nazlı Demir bütün gece uyumamıştı. Sorgu odasında, karşısındaki ahşap sandalyede İhsan Usta oturuyordu. Beyaz saçları dağınık, elleri dizlerinin üstünde, gözleri masadaki termosa dikiliydi. Kaçmaya niyeti olmadığı her halinden belliydi.

"Bir kızı evinden aldın," dedi Nazlı. "Bir babayı bütün gece sisin içinde koşturdun. Bunun adını biliyorsun."

"Biliyorum." İhsan Usta başını kaldırmadı. "Ve cezamı çekeceğim. Ama önce bunlara bakın."

Ceketinin iç cebinden iple bağlanmış bir deste kâğıt çıkardı. Sararmış, kenarları kıvrılmış, bazılarının üstünde su lekeleri olan mektuplardı. Nazlı ipi çözdü ve ilkini açtı.

Sayın Belediye Başkan Yardımcısı, kulenin elektrik tesisatı tehlikeli durumdadır. Kablolar çürümüştür. Acil müdahale edilmezse yangın çıkması kaçınılmazdır.

Altında bir tarih vardı: yangından altı ay önce. İkinci mektup dört ay öncesinden, üçüncüsü iki ay öncesinden. Sonuncusu yangından tam bir hafta önce yazılmıştı. Her birinin köşesinde aynı mühür ve aynı kısa not duruyordu: Gereği yoktur. Altında da bir imza.

Nazlı imzaya uzun süre baktı. Sonra gözlerini pencereden dışarıya, meydanın karşısındaki belediye binasına çevirdi. O imzayı tanıyordu. Kasabadaki herkes tanırdı. Şimdi belediye başkanı olan Cevdet Karan'ın imzasıydı.

"Bu mektupları neden yirmi yıl sakladın?" diye sordu sessizce.

"Kimse sormadı," dedi İhsan Usta. "Herkes suçluyu çoktan bulmuştu."