Gece Yarısı

"Saat."

Kilidin içinde bir şey yavaşça döndü. Sonra bir tık. Sonra bir tık daha. Murat'ın arkasında, değirmendeki yüzlerce saatten biri, ardından bir başkası, sonra hepsi birden tik taklamaya başladı. Yirmi yıllık sessizlik bir anda binlerce küçük kalp atışıyla doldu.

Kapı açıldı.

Oda küçüktü ve sıcaktı. Köşede bir gaz lambası yanıyordu. Elif bir battaniyeye sarınmış, duvara yaslanmış oturuyordu. Kucağında küçük, haki yeşil bir verici vardı ve parmağı hâlâ düğmesinin üstündeydi. Murat'ı görünce bir an kıpırdamadı, sanki gözlerine inanamıyormuş gibi. Sonra ayağa fırladı ve kendini babasının kollarına attı.

"Mesajımı aldın," diye fısıldadı. "Aldığını biliyordum."

Murat cevap veremedi. Yüzünü kızının saçlarına gömdü ve bırakmadı.

Ayak sesleri, el fenerleri, telsiz cızırtıları. Komiser Nazlı Demir ekibiyle değirmenin kapısından içeri daldı, odanın eşiğinde durdu, baba ile kızına baktı ve derin bir nefes verdi. "Ambulans dışarıda," dedi. Sesi beklenmedik biçimde yumuşaktı. "Ama sanırım asıl ihtiyacınız olan bu değil."

Saatçi'den iz yoktu. Odanın arka duvarındaki dar kapı, değirmenin çarkına inen merdivenlere açılıyordu ve aşağıdaki su sessizce akıp gidiyordu. Masanın üstünde tek bir eşya kalmıştı: yeni kurulmuş, pırıl pırıl bir masa saati. Kolları tam on ikiyi gösteriyordu.

O anda, uzakta, kasabanın üstünde bir ses yankılandı. Murat ile Elif aynı anda başlarını kaldırdılar. Saat kulesi çalıyordu. Bir, iki, üç... On iki kez. Yirmi yıldır ilk kez.

Ertesi sabah polis İhsan Usta'yı kulenin tepesinde, aynanın karşısındaki tozlu sandalyede otururken buldu. Kaçmaya çalışmadı. Bileklerini uzattı ve tek bir şey söyledi: "Birinin dinlemesini istedim, o kadar."

O gece Elif kendi yatağında uyudu. Uykuya dalmadan önce duvara iki kez, kısa kısa vurdu.

Murat duvarın öbür tarafında gülümsedi ve aynı şekilde karşılık verdi.

İyi geceler.