Son Soru

Murat kapıya yaklaştığında arkasındaki saatlerden birinin tık ettiğini duydu. Döndü. Hiçbiri kıpırdamıyordu. Sonra kapının öbür tarafından bir ses geldi: yaşlı, yorgun ve tuhaf biçimde sakin bir ses.

"Geldin, Murat."

"Elif nerede?" Murat'ın sesi kendi kulağına bile yabancı geldi. "Kızım nerede?"

"İçeride. Güvende. Üşümesin diye bir battaniye verdim, karanlıktan korkmasın diye bir lamba. Ben kimseye zarar vermem." Ses bir an sustu. "Gerçi bu kasabada bunu bilen tek bir kişi bile kalmadı."

Murat kapıyı omuzladı. Demir kıpırdamadı bile.

"Yirmi yıl önce o kuleyi ben kurdum," dedi ses. "Her dişlisini, her yayını. Belediyeye kaç kez yazdım, kablolar çürüdü dedim, bir gün yanacak dedim. Kimse dinlemedi. Sonra bir gece, saat dördü kırk beş geçe, kule yandı. Ben içerideydim, kurtarmaya çalışıyordum. Ertesi sabah herkes suçluyu buldu: deli saatçi. Kimse sormadı bile."

"İhsan Usta," dedi Murat yavaşça.

"Adımı hatırlayan da çıktı demek." Kapının ardından kısa, kırık bir gülüş geldi. "Yirmi yıl bu değirmende saatleri susturdum. Kasabaya susmanın ne demek olduğunu göstermek istedim. Ama sen... Sen mektubu okudun. Aynaya baktın. Kızının sesini cızırtının içinden duydun. Sen dinledin."

Uzaktan sirenler yaklaşıyordu. Mavi ışıklar sisin içinde yanıp sönmeye başlamıştı.

"Son bir soru," dedi Saatçi. "Doğru cevaplarsan kapı açılır."

Kapının ortasına çakılmış pirinç levhanın üstünde, fenerin ışığında, kazınmış satırlar parladı:

Yüzüm var ama gözüm yok. Ellerim var ama hiçbir şeyi tutamam. Durmadan yürürüm ama yerimden kıpırdamam. Ben neyim?

Murat cevabı biliyordu. Bütün gece onunla birlikte yürümüştü: yastığın üstündeki cep saati, aynadaki yansıma, değirmendeki yüzlerce susmuş kadran.

Gözlerini kapadı ve fısıldadı.