Dokuz Lamba

Nehre inen yol, Murat'ın çocukluğunda olduğundan daha dardı. Kuru otlar dizlerine kadar yükseliyor, sis o kadar koyulaşıyordu ki el fenerinin ışığı iki adım ötede bir duvara çarpmış gibi dağılıyordu. Arkasında, çok uzakta, Nazlı'nın arabasının farları bir görünüp bir kayboluyordu.

Değirmeni önce duydu, sonra gördü. Çarkı yıllardır dönmüyordu ama altından geçen su hâlâ akıyor, taş duvarlara çarpıp boğuk bir uğultu çıkarıyordu. Bina sisin içinden yavaşça belirdi: yarısı suya gömülmüş, pencereleri tahtalarla kapatılmış, çatısı bir yana yatmış eski bir yapı.

Kapı demirdendi. Ne kolu ne kilidi vardı. Ortasında, üç sıra halinde dizilmiş dokuz küçük cam lamba duruyordu. Yalnızca ikisi yanıyordu: sağ üstteki ve tam ortadaki. Lambaların altına, Saatçi'nin daktilosunu hatırlatan harflerle bir satır kazınmıştı:

Hepsi yandığında kapı açılır. Ama her ışık, komşusunu da uyandırır.

Murat sol alttaki lambaya dokundu. Lamba yandı, ama üstündeki ve yanındaki de yandı. Bir başkasına dokundu, ortadaki söndü. Bir daha denedi, iki lamba birden karardı. Elleri soğuktan değil, telaştan titriyordu.

"Acele etme baba," derdi Elif, mutfak masasında saatlerce eğildiği bulmacaların başında. "Her şeyin bir kuralı var. Önce kuralı bul."

Murat durdu. Nefesini yavaşlattı. Bir lambaya dokunduğunda yalnızca kendisi değil, üstündeki, altındaki, sağındaki ve solundaki de değişiyordu. Çapraz komşular hiç kıpırdamıyordu. Lambaları bir daha ilk haline getirdi ve bu kez dokunmadan önce düşündü. Ortadakine dokunmak her şeyi bozuyordu. Kenarlar ise başka bir hikaye anlatıyordu.

Üç dokunuş. Yalnızca üç.

Son lamba yandığında değirmenin içinden bir şey tıkırdadı, sonra demir kapı inleyerek içeri doğru açıldı. Murat feneri kaldırdı ve olduğu yerde kaldı.

İçerisi saatlerle doluydu. Duvar saatleri, masa saatleri, guguklu saatler, kırık kadranlı cep saatleri. Yüzlercesi rafların ve kirişlerin üstüne dizilmiş, tavandan iplerle sarkıtılmıştı. Hiçbiri çalışmıyordu. Hepsi aynı anda durmuştu.

Değirmenin en dibinde, taş duvara gömülü, alçak bir kapı vardı. Üzerine beyaz boyayla iki kelime yazılmıştı.

SESSİZ ODA.