Kısa, Uzun, Kısa

Kutunun içinden çıkan şey bir radyo vericisiydi. Haki yeşil, köşeleri paslı, bir avuç büyüklüğünde. Murat onu eline aldığında kasanın ılık olduğunu fark etti. Birisi onu az önce kullanmıştı.

Nazlı telsizine eğilmiş, ekiplere kulenin çevresini aramalarını söylüyordu. Murat vericinin düğmesini çevirdi. Önce yalnızca cızırtı geldi, sonra sessizlik. Sonra bir ritim.

Uzun. Kısa.

Murat'ın nefesi kesildi.

Elif yedi yaşındayken bir kış gecesi elektrikler kesilmiş, bütün mahalle karanlıkta kalmıştı. Kızı korkmasın diye Murat ona bir oyun öğretmişti: el fenerini kısa ve uzun yakıp söndürerek konuşmak. Her harfin bir ritmi vardı. Elif o gece alfabenin yarısını ezberlemiş, sonraki yıllarda bütün tabloyu bir defterin son sayfasına çizmişti. Uyumadan önce duvara iki kez kısa vurup iyi geceler derdi.

Verici yeniden konuştu. Bu kez Murat her vuruşu saydı, her boşluğu bekledi. Uzun, kısa. Kısa. Kısa, kısa, kısa, kısa. Kısa, kısa. Kısa, uzun, kısa.

"Bu Saatçi değil," dedi titreyen bir sesle. "Bu Elif."

Nazlı başını kaldırdı. "Ne diyor?"

Murat parmağıyla aynanın tozlu yüzeyine harfleri bir bir yazdı. Sonra yazdığına uzun uzun baktı. Şehrin dışında, sisin hiç kalkmadığı yerde, yirmi yıldır kimsenin uğramadığı eski bir değirmen vardı. Çocukken oraya yaklaşmaları yasaktı. Değirmenin çarkını bir zamanlar Saatçi İhsan Usta tamir etmişti.

"Ekibini çağır," dedi Murat, merdivenlere koşarken. "Değirmende buluşuruz."

Arkasında, aynadaki saat hiç kıpırdamadan onu izlemeye devam etti.