Aynadaki Saat

Komiser Nazlı Demir, kulenin dibinde arabasının farlarını söndürmeden bekliyordu. Kısa boylu, yorgun gözlü bir kadındı. Murat'ı görünce elindeki termosu kaputun üstüne bıraktı.

"Sana evde beklemeni söylemiştim," dedi.

"Mektup burayı gösteriyor." Murat kâğıdı uzattı. "Satırların ilk harflerine bak."

Nazlı el fenerini kâğıda tuttu. Dudakları sessizce kıpırdadı. K. U. L. E. Başını kaldırıp kulenin tepesine baktı. Yıllar önce yangında kararmış taşlar, sisin içinde bir yaranın kabuğu gibi duruyordu.

"İki ekip yolda," dedi. "Arkamda kal."

Merdivenler dar ve dikti. Her basamakta tahta inliyor, bir yerlerden su damlıyordu. Tepeye vardıklarında küçük, tozlu bir odaya çıktılar. Duvarda büyük saatin mekanizması olması gereken yer boştu. Dişliler sökülüp götürülmüştü. Karşı duvarda ise boy aynası büyüklüğünde, ortasından çatlamış eski bir ayna asılıydı.

Aynada bir saat vardı.

Murat arkasına döndü. Odada saat yoktu. Yalnızca aynada, sanki camın içine hapsedilmiş gibi, kadranı ve kolları duran bir saat görünüyordu. Kadranda rakam yoktu, yalnızca çentikler vardı. Altındaki küçük yazı ise tersti, sanki aynadan okunmak için yazılmış gibi. Akrep yediyi biraz geçmiş, yelkovan üçün üstünde duruyordu.

"Yedi on beş," dedi Nazlı.

Murat cevap vermedi. Aynanın çerçevesine kazınmış yazıyı okuyordu: Kilidi, saatin durduğu an açar. Çerçevenin altında dört haneli şifreyle kapanan küçük, demir bir kutu vardı.

"Bu kule hangi gece durdu, biliyor musun?" diye sordu Murat. "Yangın gecesi. Babam anlatırdı. Saatçi İhsan Usta o gece kulenin içindeydi. Kimse onu bir daha görmedi."

"Bir masal," dedi Nazlı.

"Aynaya bak," dedi Murat. "Aynada her şey ters görünür. Sağ sol olur. Bu saat yedi on beşi göstermiyor."

Nazlı'nın feneri titredi. Çatlak camın içinde, durmuş kolların arasında, Murat'ın kendi yorgun yüzü onlara bakıyordu. Ve bir an, yalnızca bir an, aynanın derinliğinde bir gölgenin kıpırdadığını gördüler.