Durmuş Saat

Karasu'da sis, akşam ezanından sonra nehirden yukarı tırmanır ve sabaha kadar sokaklardan çekilmez. Murat Aydın yirmi iki yıldır bu sisin içinden eve yürüyordu. Fabrikanın gece bekçiliğinden çıktığında saat on bire geliyordu. Anahtarı kapıya soktuğunda evin her zamankinden sessiz olduğunu fark etti.

Elif uyumadan önce hep radyosunu açardı. Eski, ahşap kasalı, kulpu kırık bir radyo. Murat'ın babasından kalmıştı ve Elif bir yıldır onu kimseye vermiyordu. O gece radyo susuyordu.

"Elif?"

Koridorun sonundaki kapı aralıktı. Murat kapıyı ittiğinde odaya soğuk bir hava doldu. Pencere açıktı, perde ağır ağır sallanıyordu. Yatak toplanmamıştı ama boştu. Yastığın tam ortasında, birinin özenle yerleştirdiği belli olan bir cep saati duruyordu.

Murat saati eline aldı. Pirinç kapağı buz gibiydi. Kapağı açtığında akrep ile yelkovanın kıpırdamadığını gördü. Saat durmuştu. Kadranın üzerine ince bir uçla tek bir harf kazınmıştı: S.

Telefonu çıkardığında elleri titriyordu. Polisi aradı, adresini iki kez söyledi, kızının adını üç kez. Hattın öbür ucundaki ses sakin olmasını, hiçbir şeye dokunmamasını, ekibin yolda olduğunu söyledi. Murat telefonu kapattığında ayağına bir şey takıldı.

Kapının altından içeri bir zarf itilmişti. Üzerinde isim yoktu. İçindeki kâğıt eski bir daktiloyla yazılmıştı ve harflerin bazıları satırdan hafifçe kayıyordu:

Kızın seni bekliyor, ama sabrı benim kadar uzun değil.

Uyumadan önce şehrin bütün saatlerini kuran adamı hatırla.

Lambaları söndürdüğünde beni tik taklarla duyacaksın.

En eski şey, bu şehrin en yüksek yerinde susuyor.

S.

Murat mektubu dört kez okudu. Beşincide kelimelere değil, satırların kendisine baktı ve bir şey fark etti.

Penceresinden, sisin içinde, yirmi yıldır çalmayan kule saatinin karanlık silueti görünüyordu.