Saatçinin Kulağı

Teknik ekip kaydı üç kez dinledi ve omuz silkti. Bir telefon görüşmesi, arkada belirsiz bir uğultu. Operatörden yer bilgisi istenmişti ama cevap sabahtan önce gelmeyecekti.

"Sabaha kadar bekleyemeyiz," dedi Murat.

Nazlı bir an düşündü. Sonra arabasının anahtarını aldı. "O zaman bu kasabada en iyi dinleyen adama gidelim."

İhsan Usta hücresinde uyumuyordu. Nazlı'yı ve arkasındaki Murat'ı görünce ayağa kalktı. Murat'ın yüzüne bakınca ne olduğunu sormadı bile.

"Elif mi?"

Nazlı telefonu masaya koydu ve kaydı açtı. İhsan Usta gözlerini kapadı. Ses bitince bir daha açılmasını istedi. Sonra bir daha. Dördüncüde elini kaldırdı.

"Arkada bir saat var," dedi. "Duvar saati değil. Büyük, eski bir fabrika saati. Sarkacı ağır, her vuruşu bir buçuk saniye. Bu kasabada böyle iki saat vardı. Birini kuleye taktım. Öbürü eski tütün deposundaydı. Depo kapanınca kimse sökmeye zahmet etmedi."

"Düdük?" dedi Nazlı.

"Akşam yük treni. Sekizi on geçe istasyondan çıkar. Depo da hattın hemen yanındadır." İhsan Usta kaydı biraz geri sardırdı. "Dinleyin. Düdük tam konuşmanın ortasında geliyor, çok yakından. Arayan kişi depoda, rayların kenarında."

Nazlı çoktan telsize sarılmıştı.

Murat kapıdan çıkmadan önce durdu ve döndü. "Neden yardım ediyorsun?"

İhsan Usta bir süre sustu. "Çünkü o kız bir gece benim yüzümden korktu," dedi. "Bu gece korkmasın."