Depo

Depo soğuktu ve eski tütün kokuyordu. Yüksek tavandan sarkan tek bir ampul, beton zemine sarı bir daire çiziyordu. Elif o dairenin ortasında, tahta bir sandalyede oturuyordu.

Kapının önünde bir adam bekliyordu. Kalın montlu, şapkasını gözlerine kadar indirmiş bir adam. Ara sıra telefonuna, ara sıra Elif'e bakıyordu. Ona bir şişe su vermiş, üşüdüğünü görünce de hırkasını çıkarıp sandalyenin arkasına bırakmıştı. Hiç konuşmamıştı.

Elif korkuyordu. Ama bir ay önce Sessiz Oda'da bir şey öğrenmişti: korkarken de düşünebilirdin.

Duvarın tepesinde demir parmaklıklı küçük bir pencere vardı. Köşede ise yerden tavana kadar yükselen eski bir fabrika saati ağır ağır tıkırdıyordu. Elif vuruşları saydı. Her biri bir buçuk saniye. Babası kulenin saatini anlatırken bir keresinde aynı şeyi söylemişti.

"Ampul gözümü acıtıyor," dedi Elif. Sesi kendi kulağına bile küçük geldi. "Söndürebilir misiniz? Sizin feneriniz var."

Adam bir an duraksadı. Sonra omuz silkti, duvardaki düğmeye bastı ve kemerindeki feneri yaktı. Işığı yere, Elif'in ayaklarının dibine tuttu. Depo karardı. Yalnızca fenerin dairesi ve parmaklıklı pencereden süzülen ay ışığı kaldı.

Elif gözlerini pencereye dikti. Bir süre hiçbir şey olmadı. Sonra rayların ardında, karanlığın içinde küçük bir ışık yandı ve söndü. Kısa. Kısa.

Elif'in boğazı düğümlendi. İki kısa. Her gece duvara vurduğu iki kısa vuruş. İyi geceler. Buradayım.

Yüzünü adamdan çevirdi ki gülümsediğini görmesin. Sonra ona köşedeki dev saati sordu: kim kurmuştu, depo kapalıyken neden hâlâ çalışıyordu? Adam önce cevap vermedi. Sonra kısa kısa konuşmaya başladı. Gençken bu depoda çalıştığını, saati yıllardır her pazartesi kendisinin kurduğunu anlattı. Konuştukça sesi yumuşadı. Ne telefonuna baktı ne de pencereye.

Sonra her şey çok hızlı oldu. Kapı açıldı, ışıklar doldu, birileri yüksek sesle konuştu. Kapıdaki adam ellerini havaya kaldırdı, feneri yere bıraktı ve hiç direnmeden diz çöktü. "Kıza dokunmadım," dedi tekrar tekrar. "Bana sadece beklememi söylediler."

Murat koşarak içeri girdi. Elif sandalyeden fırlayıp ona atıldı. Uzun süre hiç konuşmadan, birbirlerine sarılıp öylece kaldılar.

Aynı saatlerde Cevdet Karan, istasyonda son trene binmek üzereyken iki polis tarafından durduruldu. Cebinden yurt dışına kesilmiş bir bilet çıktı.

Eve dönerken Elif arabanın camından kuleye baktı. Saat on biri gösteriyordu ve çan, tam o anda, on bir kez çaldı.

"Burada olduğumu nereden bildin?" diye sordu Elif.

"Bir saatçi duydu," dedi Murat. "Ben de sadece ışığı yaktım."

Elif başını babasının omzuna yasladı. "Ben de gördüm," dedi. "Hep görürüm."